Allah, kadın ve erkeği farklı özelliklerde yaratmış ve yaratılış özelliklerine göre onlara görev ve sorumluluklar vermiştir. Erkek, babalık vazifesini yerine getirebilecek özellikler ile donatılırken kadın ise annelik vazifesini yerine getirebileceği özellikler ile donatılmıştır. Kadının vazifeleri daha ziyade evin içerisine yönelik olurken erkeğinki ise dışa yöneliktir.

“Onların (annelerin) yiyeceği, giyeceği, örfe uygun olarak babaya aittir. Hiçbir kimseye gücünün üstünde bir yük ve sorumluluk yüklenmez”.(Bakara: 233)

“Erkekler, (yeteneği oldukça ailede genel sorumlu olarak) kadınlar üzerine ‘yönetici ve koruyucudurlar. Bu da Allah’ın kimini kimine üstün kılması ve bir de erkeklerin (onlara) mallarından sarf etme (görevinin bulunma)sı sebebiyledir.”(Nisâ: 34). Ayet-i kerimelerinde ifade edildiği gibi başta kadın olmak üzere ailenin nafakası erkeğe yüklenmiştir. Nafakadan baba sorumludur. Kadın nafaka temin etmekle yükümlü değildir. Fakat erkek hasta veya çalışamaz durumda olursa kadın ailenin nafakası için uygun şartlarda çalışabilir. Bu konuyla ilgili Kur’an’da Şuayp (as) ve kızları örnek olarak verilir.

Musa (as) peygamberlikle görevlendirilmeden önce Mısır’da bir suça karışır ve orayı terk etmek zorunda kalır. Medyen şehrine gider. Medyene girdiğinde çobanların koyunlarını suladıklarını ama iki tane çobanlık yapan kız çocuğunun ise koyunları ile kenarda beklediklerini görür. Kızlar diğer çobanlarla aynı ortamı paylaşmayıp onlardan ayrı bir yerde beklemektedirler. Musa (as) kızlara neden kenarda beklediklerini sorduğunda, kızlar babalarının yaşlı bir kimse olduğu için bundan dolayı çobanlık yaptıklarını ama erkek çobanların kendilerine sıra vermediklerini ve onun için de onların işleri bitene kadar beklediklerini söylerler. Musa (as) kızların koyunlarını alır, sular ve onları gönderir. Kızlar eve vardıklarında durumu anlattıklarında babaları, yaptığı iyiliğe karşı ücretini ödemek için kızlardan birini göndererek Musa (as)’ı çağırttırır. Musa (as) geldikten sonra başından geçenleri anlatır. Kızlardan birisi babalarından bu genci çoban olarak tutmasını söylerler. Babaları ise 8 veya10 yıl hizmet etmesi karşılığında kızlarından birini onunla evlendirir. Bu evlilikten sonra Musa (as) çobanlığa başlar ve kızlar da çobanlık yapmayı bırakırlar.

Bu kıssadan hareketle şunları söyleyebiliriz; kadın nafaka temin etmek için çalışmak zorunda değildir. Ama nafakayı temin edebilecek erkek olmadığı için çalışmak zorunda kalırsa çalışabilir. Şuayb peygamberin kızları çobanlık yapsalar da diğer çobanlara karışmamışlardı. Kadın da çalışmak zorunda kalsa bile haremlik-selamlık gibi Allah’ın emrine uymalı, erkeklerle ilişkisine bir sınır koymalıdır. Erkelerle aynı ortamda bulunmak zorunda kalsa dahi vakarını koruyarak ahlaki ilkelerde taviz vermemelidir. Kadın çalışsa da zorunluluk kalktığında çalışmayı bırakmalıdır. Şuayb (as)’ın kızları çoban bulunduğunda çobanlığı bırakmışlardı.

Şartlar uygun olduğunda kadın çalışabilir. Bu bir HAKtır. Fakat“Vazifeler haklardan önce gelir” şeklinde bir ilke vardır. Bir kişi bir hakkını yerine getirirken asli vazifelerini yapamayacak olursa, o hakkından vazgeçer. Şartlar uygun olduğunda ve ihtiyaca göre kadının çalışma hakkı var ve çalışabilir. Ama onun çocuklarına annelik yapması ise bir vazifedir. Eğer kadın çalıştığında çocuklarına annelik yapamayacak ise çalışması doğru değildir.

“Kadının çalışması” denildiğinde genellikle başkalarının işini yapan kadın akla gelmektedir. Başkalarının evine temizliğe giden kadın çalışan kadın olarak kabul edilirken, kendi evinin temizliğini yapan kadın çalışan kadın olarak kabul edilmemektedir. Başkalarının çocuklarına bakıcılık yapan kadın çalışan kadın kabul edilirken, kendi çocuklarını yetiştiren anneler çalışan kadın kabul edilmemektedir. Oysaki kendi evinin işini yapan her kadın çalışan kadındır. Bir kadın için en iyi iş, kendi çocuklarına annelik yapması ve evinin düzenini sağlamasıdır.

Sadece başkalarının işlerini yapan kadınların çalışan kadın olarak kabul edilmesi, kadınları kendi evlerinden uzaklaştırmaktadır. Dışarıda başkalarının işlerini yaparlarken kendi evlerini ve çocuklarını ihmal etmektedirler. Sürekli başkalarının işlerini yapmaları teşvik edildiği için aile bağları zayıflamakta ve zarar görmektedir.

Kadınların kocaları gibi dışarıda çalışmalarından olumsuz manada en fazla çocuklar etkilenmektedir. Bu tür aile ortamında yetişen çocuklar anne-babalarından ziyade bakıcıların ellerinde şekillenmektedir. Çocuk, annesinin sevgisine en fazla ihtiyaç duydugu zamanlarda annesinden ayrı kalmak zorunda kalmaktadır. Sadece ayrı kalmakla kalmayıp annesinin yerine bakıcısı ile duygusal bağ kurmaktadır. Bu bağ sayesinde annesinden ziyade bakıcısından beslenmektedir. Bu dönem çocuğun karakterinin oluşmasında en önemli aşama olduğu için çocuk, karakterini anne-babasından değil bakıcısından almaktadır.

Kadının iş yoğunluğuna göre çocuğun yaşadığı mağduriyet artabilmektedir. Annesinden gerekli sevgiyi alamadığı için duygusal anlamda boşluklar yaşayabilmektedir. Küçük yaşta oluşan bu duygusal boşluklar ileriki yaşlarında daha büyük kişilik ve davranış bozukluklarına sebep olabilmektedir. Çocuk, büyüdükçe anne-babanın arzu ettiği noktanın tam zıt istikametinde yer alabilmektedir.

Çalışan bir anne şöyle bir hikâye anlatmıştı: “Eşim ve ben çalışıyor, çocuğumuzu ise bakıcıya bırakıyorduk. Bakıcı da dışarıdan biri değil ailemize yakın olan bir bayandı. Çocuğum henüz 2,5 yaşındaydı. Fakat benim kendisini evde bırakmamı hiç istemiyordu. Bir sabah evden çıkarken kızım kapıya kadar gelerek bana çoraplarını uzattı. Ben biran için neden uzattığını anlamamıştım. Biraz sonra hem bana çorapları uzatıyor hem de: ‘Al anne bunlar benim çoraplarım. Beni özlediğinde bunları koklarsın’ diyordu. Ben o anda şok olmuş ve ne yapacağımı ve ne söyleyeceğimi bilemez olmuştum.”

Bu tür hadiseler belki de çocuğun hayatında hiçbir zaman kapanmayacak derin boşluklar oluşturabilecektir.